Það var ekki fæðingin sjálf sem var erfið. Það var það sem kom seinna. Meðgangan gekk vel og dóttir mín var glöð. En þegar hún var um tveggja mánaða gömul fór ég að finna að eitthvað var ekki eins og það átti að vera. Ég grét yfir litlu, ég svaf ekki þótt hún svæfi, ég hafði enga lyst á mat. Mér fannst eins og ég væri ekki ég sjálf.
Ég sagði ekki neinum frá þessu í langan tíma. Þegar mamma kom í heimsókn og spurði hvernig ég hefði það, svaraði ég alltaf „bara fínt". Það var ljósmóðirin í þriggja mánaða skoðuninni sem spurði aftur eftir að ég sagði „fínt" í fyrsta sinn. Hún spurði hvernig ég hefði það í alvöru.
Ég svaraði heiðarlega í þetta skiptið, hún vísaði mér áfram, og ég byrjaði í sálfræðimeðferð viku seinna. Þetta var miklu einfaldara en ég hafði haldið. Ef þú ert að lesa þetta og þekkir þessa tilfinningu; segðu einhverjum. Þú þarft ekki að bíða eftir að einhver spyrji þig aftur.
Næsta saga